|
Net als
de andere Vilda-fotografen is Lars van kindsbeen af in de
ban van de natuur. Als kleine jongen al wil hij zijn enthousiasme
over de natuur met zoveel mogelijk mensen delen. Niet zo’n
goed nieuws voor heer kikker en vrouw boterbloem; zij belanden
zoals heel wat andere beestjes en plantjes in de jaszak van
Lars. Die wil al dat moois immers gaan tonen aan vriendjes,
ouders …
‘Gelukkig heeft die periode niet zo lang geduurd. Mijn ouders
abonneerden me op het jeugdtijdschrift Donald Duck, en bij
dat abonnement kreeg je een plastic cameraatje. Ik kon voortaan
planten en beestjes gewoon ter plekke fotograferen en hoefde
ze niet meer mee te nemen in mijn jaszak om ze aan andere
mensen te tonen. Want daar was het al van bij het prille begin
allemaal om te doen: zoveel mogelijk zaken uit de natuur aan
zoveel mogelijk mensen laten zien. Dat enthousiasme is gebleven
en werd tegelijkertijd ook een motief om steeds betere beelden
te maken. Als mensen bij het zien van mijn foto’s even enthousiast
worden als ikzelf was bij het zien van het origineel, is het
beeld voor mij geslaagd.
Natuurfotograaf
zijn, het is keihard werken, maar tegelijkertijd zijn we op
veel vlakken bevoorrecht. We zitten altijd op de eerste rij
als het om mooie beelden gaat. De meeste mensen komen slechts
zelden in de natuur; omdat ze daar de kans niet toe hebben
of omdat ze er geen moeite voor doen. Als natuurfotograaf
kan je ook die mensen laten meegenieten.
Door mijn vak krijg ik bovendien de kans om heel veel te reizen.
Dat is mooi meegenomen, maar toch heb ik bij die reizen een
beetje een dubbel gevoel. Als ik in Nederland ben, is er al
gauw de drang om mijn koffers te pakken en erop uit te trekken.
Maar ben ik een tijdje in het buitenland, dan wil ik graag
terug naar mijn stekje bij de Veluwe. Dat vele reizen geeft
een romantisch tintje aan het vak van natuurfotograaf. Toch
is het niet altijd rozengeur en maneschijn. Je sleurt al snel
10 tot 15 tassen boordevol materiaal mee. Ik reis altijd met
een volledige studio uitrusting in de wagen, inclusief klimgerief
om in een grot te kruipen en boomhutjes als mijn onderwerp
zich wat hoger boven de begane grond bevindt.’
‘Ik
wilde heel graag voor Vilda werken omdat ik een enorme meerwaarde
zie in dit bureau, zowel voor de markt als op persoonlijk
vlak. Met de komst van de digitale fotografie is er de laatste
jaren heel veel veranderd; de media zijn vluchtiger en oppervlakkiger
geworden. Tegen die achtergrond heeft Vilda de maatstaven
voor kwaliteit en service opnieuw gedefinieerd. Alle fotografen
zijn door hun opleiding biologisch onderlegd, hierdoor is
Vilda eerder een partner die deskundig meedenkt met de opdrachtgever,
dan louter een databank van beelden.’
Lars zelf is ecoloog van opleiding en heeft zich de laatste
jaren gespecialiseerd in natuurcommunicatie. ‘Een opleiding
fotografie heb ik nooit gevolgd, ik ben volledig autodidact.
Fotografie ‘an sich’ interesseert me trouwens niet echt,
maar het is wel het ideale medium om mijn enthousiasme over
de natuur te kunnen delen met anderen. De natuur is eindeloos
boeiend, als je me zou vragen wat mijn mooiste fotoverhaal
is, zou ik niet eens kunnen kiezen. Die keer toen ik miertjes
fotografeerde misschien, en ik te zien kreeg hoe deze diertjes
zich organiseren, op rooftocht trekken, gaan plunderen bij
andere kolonies. Of de paar dagen die ik op Schiermonnikoog
doorbracht tussen de lepelaars en mij compleet één met hen
voelde. Of was het dat spannend moment toen ik de tijd uit
het oog verloor tijdens het fotograferen van zeehondjes en
door het opkomend tij van de oever was afgesneden door een
diepe geul met sterk stromend water. Of …’
Aan mooie ervaringen geen gebrek. Aan dromen evenmin. Het
tropisch regenwoud hoort daar zeker bij. En Antarctica. En
de Falkland Eilanden. En Zuidelijk Afrika. En Siberië. En
…
‘Er
zitten duizenden beelden klaar in mijn hoofd. Rest nu enkel
nog die ook daadwerkelijk vast te leggen.’
©
2009 - Veronique De Smedt
|
