Elk jaar organiseert de milieucel van de KBC bank ( Argus ) een natuurfotowedstrijd. Het was nu reeds de tiende editie en de wedstrijd is een succes geworden want er waren nu niet minder dan 11 000 inzendingen.

De finalebeelden staan sedert enkele dagen online. Iedereen kan nu een stem uitbrengen op hun favoriete foto en door te stemmen kan je nog een camera winnen ook. De foto met de meeste stemmen, wint de prijs van  het publiek.

Ik heb het geluk dat  één van mijn foto's genomineerd is als finalebeeld "het steenuiltje" . Je kan de foto vinden op de site van "argus" in de categorie "natuur in tuin en stad".

Het uiltje heb ik mijn tuin genomen ergens begin juli. Het was een mooie avond, de steenuiltjes hebben op dat moment grote jongen en de oudervogels moeten reeds vroeg op pad om hun jongen van voedsel te voorzien.

Ik had gezien dat het uitlje enkele favoriete uitkijposten had. Bij een bepaald paaltje kon ik de steenuil als het ware inkaderen in zijn omgeving, met links de stam  van de knotwilg en op de voorgrond  en rechts in beeld, de onscherpte van de begroeiing

Na enkele dagen ben ik erin geslaagd om de steenuil op het juiste moment en op de juiste plaats te fotograferen.

Een van de fotografen die voor mij in het oog sprong was Grzegorz Lesniewski, een Poolse natuurfotograaf. Van hem had ik al regelmatig foto's gezien in Polen en hij is ook één van de fotografen die was uitgenodigd voor het Europees project "Wild Wonders". Enkele andere fotografen die me zijn bijgebleven zijn "Michel Loup" met zijn onderwateropnames en "Fabrice Cahez' met "Philippe Moës" die uitmunten in subtiliteit. 

Ik was ook één van de exposanten en als enige Vlaming voelde ik me ook wel een beetje exotisch tussen al dat buitenlands geweld. Het thema van mijn tentoonstelling was "Mon Jardin".

Niet toevallig heb ik gekozen voor dit thema waarbij de fylosofie " het hoeft niet ver te zijn om mooi of spannend te zijn" of " het gras is niet altijd groener aan de overkant" centraal staat. Dikwijls kunnen we op TV prachtige natuurdocumentaires zien uit alle hoeken van de wereld, alleen de natuur in onze eigen omgeving wordt over  het hoofd gezien. Er is natuurlijk niks mis om de schitterende natuur van Afrika, Alaska .... in de kijker te zetten op één voorwaarde dat we ook onze eigen natuur belichten. Op dit eigenste moment hoor ik een roodborst zijn winterlied zingen, en een uur geleden was de torenvalk enkele kauwen aan het verjagen, terwijl ook een buizerd een kijkje kwam nemen. Ik zal nooit een tijger, olifant of beer in mijn tuin te zien krijgen maar wel parende torenvalken, jagende steenuilen, een kill van een turkse tortel door een sperwer, een jagende hermelijn, parende blauwtjes, een distelvlinder die zich opmaakt voor zijn eerste vlucht, een roofvlieg op de uitkijk, ringmussen die hun vliegklare jongen naar buiten lokken enz. Kortom ook in een tuin is de natuur spectaculair maar niet iedereen ziet het.

Een tweede reden waarom ik het thema "Mon Jardin" heb gekozen is omdat tuinen een belangrijke oppervlakte natuur kunnen zijn, zeker in onze verstedelijkte omgeving. Het is niet toevallig dat in mijn tuin vele vlinders rondfladderen, of dat er torenvalken en steenuilen broeden. Mijn tuin beheer ik in functie van de natuur. Een hooiweide die jaarlijks gemaaid wordt, een ruigtezone en een akker waarop zomertarwe en koolzaad dat niet geoogst wordt en tijdens de winter een belangrijke voedselbron is voor vogels en vele andere dieren als muizen. Ik besef dat Ik het geluk heb om in een zeer landelijke omgeving te wonen en dit  biedt natuurlijk vele voordelen betreft het aantrekken van bepaalde diersoorten. Het beheer van mijn tuin is louter in functie van de natuur, meestal worden tuinen functioneel ingericht waarbij de kinderen een belangrijke rol spelen. Maar ook hier, door middel van een aantal kleine aanpassingen kan men soms wonderen verrichten. Een hoekje met snoeihout en grasmaaisel kan een uitstekende overwinteringsplaats zijn voor een egel. De boodschap is, laat een aantal hoekjes ongemoeid door bijv het gras hoog te laten groeien. Nestkasten en insectenhotels zijn meestal ook een succes. 

Ik was aangenaam verrast door de vele positieve reacties, zowel wat betreft het idee / thema als de fotografie. Voor "Nature et Image" werd ik uitgenodigd voor een kort interview, alsook werd ik aangesproken door Claudine Brasseur ( presentatrice van  het programma 'Le Jardin Extraordinaire) om hier eventueel dieper op in te gaan.

Op een gegeven moment was ik als het ware een toeristisch infopunt. Ik had ook een aantal foto's van de omgeving ( kreken en polders) in de tentoonstelling opgenomen om mijn tuin te situeren, waardoor er regelmatig wat meer uitleg werd gevraagd naar de streek.

Met dank aan de organisatie van het Festival.

Alaska, de grootste staat van Amerika, was mijn reisbestemming.  Met een 4-koppig gezelschap hebben we gedurende 3 weken Alaska bezocht. Twee weken een rondreis met een motorhome en de laatste week met een binnenvlucht naar Katmai Nationaal Park, waar we op een camping verbleven.

 Enkele persoonlijke indrukken over Alaska, zeer vriendelijke mensen, verlaten wegen, zelfgetimmerde krakkemikkige huisjes met steeds een aantal autowrakken in de tuin, en last but not least een wildernis om stil van te worden.

Immense bergmassieven doorsneden door vele gletsjers, bossen en toendra die verder reiken dan de horizon. Brede riviervalleien en moerassen. In het zuiden reiken  de bergen en gletsjers tot in  de zee en vormen prachtige fjorden.

Eind augustus waren we in Denali Nationaal Park, door de intense herfstkleuren stond dit gebied als het ware in vuur en vlam. Denali is een berggebied, de Mount Mc Kinley is met zijn 6194m de hoogste berg van Noord-Amerika. Dagelijks konden we Bruine beren waarnemen die druk in de weer waren met het eten van bessen, ook hadden we verschillende ontmoetingen met Elanden, Kariboes, Dall Sheeps en Grondeekhoorns.

In het zuiden in de buurt van Seward waren de Zeeotters de attractie. Zeer galant bewegen ze in het water,  de rollende beweging die ze op sommige momenten steeds herhalen deed me denken aan een choreografie.

Katmai  Nationaal Park was onze laatste bestemming. Dit gebied is enkel te bereiken met een watervliegtuig. In zware storm zijn we veilig geland op het meer nabij Brooks Camp. Brooks Camp bestaat uit een aantal lodges een camping en een cafetaria.  Bij aankomst wordt iedereen voorbereid door de rangers over hoe je moet omgaan met de beren. Ook op Brooks Camp zelf kan je beren tegen het lijf lopen.

Dit is het gebied bij uitstek voor de Beren. In de zomer en nazomer verzamelen ze rond “brooks River” om op Zalm te vissen. In juli komt de Zalm massaal de rivieren ingezwommen om kuit te schieten. In september, na het kuit schieten, sterven de vissen . Tientallen Bruine Beren zijn in de weer om de stervende Zalmen te vangen en op te peuzelen. Het is leuk om die Beren bezig te zien, ze maken gebruik van verschillende vistechnieken, snorkelen, duiken en rennen in het water. 

En ja we hebben wel degelijk Beren tegen het lijf gelopen, op een gegeven moment stond ik tien meter van de Beer, ik schrok even en bleef stilstaan en de gedachte dat ik niet zoveel gelijkenissen heb met een vis deed me even ontspannen. Dan langzaam achteruit en de Beer vervolgde zijn wandeling.

Op 21 juni verliet de eerste valk de nestkast. Op dat moment zijn ze nog zeer stuntelig, het vliegen verloopt zeer moeizaam alsook het landen op een tak. Omdat de jonge vogels goed gevoerd zijn is hun gewicht zelfs hoger dan de volwassen vogels. En aangezien de slagpennen nog niet volgroeid zijn hebben ze aanvankelijk problemen om te vliegen. Dat is dan ook voor de jonge vogels een kritiek moment in hun prille leven. De nest bestond uit 5 Valkjes maar kort na het uitvliegen telde ik er nog 4.

De eerste dagen bleven ze vooral veilig in de boom van de nestkast. De tweede dag ondernamen ze kleine vluchten van tak naar tak om dan terug op het dak van de nestkast te komen uitrusten.  Dat evolueerde zeer snel en de derde dag maakten ze al gezwind korte vluchten in de tuin. Ze werden nog steeds gevoerd door beide ouders. Vanaf de vijfde dag verkenden ze de omgeving en begonnen ze te jagen.

In mijn tuin had ik enkele palen geplaatst waarop ik regelmatig stukjes vlees legde.  Het was enkel het wijfje dat geïnteresseerd was in het vlees en gaf ook regelmatig stukjes aan de jonge vogels de eerste dagen van het uitvliegen.

Na twee weken zie ik ze nu regelmatig jagen in de polders achter mijn tuin. Gisteren zag ik ze nog alle vier samen zitten op een mesthoop in het veld.

De foto is genomen vanuit een hut met een zeer laag standpunt, daardoor het effect van de onscherpe voor - en achtergrond.