Vilda

Kleiduifschieten kan plezant zijn. Maar dan wel met een telelens op levende vogeltjes. Een (laat) avondje naast de Lac de Chérine leverde dit scorebord op. Geen bruikbare beelden, wel een leuke avond met Lars.

Het moest er ooit van komen, na 20 jaar aarzelen toch de grote stap gezet: onderwaterfotografie. Begin de jaren '90 heb ik een tweetal jaar redelijk intensief gedoken, niet alleen in de Blaarmeersen in Gent of het Grevelingenmeer, maar ook op wrakken en in grotten. Maar het werd te duur, mijn derdehands materiaal begaf het en ik moest stoppen wegens geldgebrek. Daarnaast vond ik het het jammer dat ik geen foto's kon maken. Een poging met een wegwerptoestel draaide faliekant af (een druppel in de behuizing bleek eenmaal boven een luchtbel te zijn).

Jaren later wou ik de draad oppikken, maar mijn eisen naar beeldkwaliteit waren intussen zo hoog dat het schier onbetaalbaar werd. Maar goed, een kleine midlife-crisis kan helpen, geen Harley voor mij, maar wel een Seacam. Om te beginnen een eenvoudig duikpak, een bril en snorkel gekocht en aan het werk. Na wat initiële testen in wat poelen in de buurt bleek dat het onderwater fotograferen aan alle verwachtingen voldeed. Het is onder die waterspiegel prachtig, ander licht, feeërieker ook, zeer stil, je hoort enkel je adem. Het is er ook troebel, wolken van stof blijven dagen hangen, het is er donker, je kan er niet ademen... De bluts met de buil.

Dat neemt niet weg de de techniek in sé hetzelfde is, scherptediepte en sluitertijd doen er hetzelfde, compositie blijft belangrijk. Door het troebele water moet je erg dichtbij komen en liefst met een groothoeklens. Adem je in, dan ga je naar boven, adem je uit, dan ga je naar beneden. Ademtechniek is dus cruciaal, maar de reflexen waren er gelukkig nog na twee decennia. Niks opwoelen, op tijd stoppen ook (als je net voor je iets ziet terwijl je aan het zwemmen bent, ben je er voorbij en mag je het vergeten)... Allemaal dingen die ik me nog eigen moet maken. Gelukkig zijn er de eerste resultaten, na een paar weken oefenen moet ik toegeven dat ik niet geheel ontevreden ben. Zeker omdat ik enkel een snorkel heb en geen perslucht. Wordt ongetwijfeld vervolgd, want dit smaakt naar meer!

De eerste keer met het onderwaterhuis (Seacam voor D700), nog even zoeken waar alle knopjes zitten 

Je kent niet de natuurfotograaf, maar wel zijn beelden. Ik denk niet dat veel mensen Frans Lanting persoonlijk kennen maar zijn beelden van keizerpinguins des te meer. De badende tijger van Michael Nichols, de ijsberen van Rosing, de barracuda's van Dave Doubilet, de narwallen van Paul Nicklen, de kraanvogels van Vincent Meunier,... je weet wat ik bedoel. Je droomt ervan zelf beelden te maken die zichzelf overstijgen. Die mensen bijblijven, die zich losmaken van de plaatsen waar ze zijn gepubliceerd en zich in de geheugens nestelen. Ik denk dat ik er al enkele heb gemaakt die in de buurt komen. Vooral omdat mensen me komen zeggen dat ze dit heel goede foto's vinden en dat ik maar eens moet uitzoeken wie de fotograaf is, misschien iemand om eens aan te spreken om bij Vilda te komen. Ik zeg dan niets, maar ik ben dan gewoon wat stiekem trots. Ik merk wel dat het altijd om hetzelfde type beelden gaat, blijkbaar ken ik maar één kunstje, maar dat lukt dan tenminste toch aardig.

Ik ben aan het metselen. Het is eens iets anders. Een bijgebouwtje van mijn huis is gemaakt van betonnen platen en die zijn stilaan aan het inzakken door betonrot. En aangezien ik een lichte aversie heb voor dat grijze materiaal maak ik een nieuw muurtje in baksteen.

Het is wat scheef, en de voegen zijn wisselend van dikte. Kan ook niet anders, ik moet het doen met de afbraakproducten van een andere muur en daar zitten maar liefst 8 verschillende soorten bakstenen in. Korte vierkante, brede platte, kleine rechthoekige... Het houdt niet op. Dus gooi ik alles maar een beetje op elkaar met wat kalktras tussen. Het zal wel blijven staan zeker? De andere muur was gemetst met gewone grond, zonder kalk, zonder iets. Gewoon grond.

Mijn schoonvader was laatst op bezoek, hij bekeek mijn muurtje met de nodige minachting. "Een beetje scheef hier en daar". Alsof ik dat zelf niet zag. Nu, het is een erg lieve man maar op dat vlak een pietje precies. Want even later begon hij het voegwerk te beschrijven van het nieuwe huis naast zijn woning. "De perfecte voeg, en hij loopt het hele huis rond, op dezelfde hoogte, fantastisch!" riep hij uit.

Vol verbazing heb ik dat aangehoord. Enthousiast worden over een voeg? Kan dat? Een voeg als perfect omschrijven? Ik wil hier zeker niet het ambacht van de voeger minimaliseren. Maar ik word verder ook niet warm van verlichtingsarmaturen, stofjes, deurklinken, stoelen, broeken, schoenen, skikledij, beeldschermen, auto's, gsm's.. Ik kan onder de indruk zijn van de functionaliteit, maar wild worden van design, neen, nog nooit gehad. Ik voelde me een tijd lang gehandicapt, verstoken van zoveel schoonheid. Als ik zou kunnen genieten van prachtig voegwerk, wat een wereld zou voor me opengaan!

Maar recent heb ik begrepen waarom me dat nooit zal lukken. Waarom ik een voeg noch een wagen noch een schoen de perfectie zal kunnen noemen. In tegenstelling tot de meeste mensen krijg ik met grote regelmaat echte perfectie te zien, perfectie die van zo'n andere orde is dat ze onvergelijkbaar is met wat wij kunnen maken, ook al heet je Philippe Starck. Design die hand in hand gaat met een ultieme functionaliteit. En dikwijls zo klein verpakt dat het een bijzonder oog en geduld vraagt om het te kunnen zien. Vlinders, korstmossen, bloempjes, een miljoenpoot, een pimpelmees, ... Neem nu deze vlinder, iIn een tiende van een gram zit, in een kleurrijke structuurrijke verpakking, een mekaniekje dat zelf zijn voedsel zoekt, met temperatuursensoren, een neusje, ogen met duizenden facetjes, vier vleugels die onafhankelijk van elkaar kunnen bewegen. Het is ongelooflijk allemaal. Als je als natuurfotograaf het voorrecht hebt hier uren per dag te kunnen naar turen, moet je begrijpen dat wij niet warm meer kunnen worden van een voeg of citroenpers.